Thoughts and Short Stories

Βαλσαμωμένα αντίο. Σ’αρμύρα διατηρούνται, Ως την ερχόμενη Επιστροφή. Χρονοποιός αίσθηση. Και η γεωμετρία της ψυχής, Κάθε που γενεθλιάζει Δάκρυ. Ορθή γωνία, Οι κατά τα άλλα Παράλληλες ανάγκες μας. Τέμνονται, Στου χωρισμού Τ’αρμυρό αντίο. Ο ξεριζωμός δεν συνηθίζεται, απλά επιβιώνει

Μια φορά κι έναν καιρό Κάποιος δεν ήταν. Ταξίδι, δεν εκκίνησε. Ούτε φλασκί, μήτε κοφίνι. Μονοπάτι, κανένα, Δεν συνάντησε. Δράκους, φίδια, Δεν πολέμησε. Ιερό σκοπό, τα κερασένια χείλη, Δεν είχε. Τα τείχη, τύχη δεν βρήκε. Κι έτσι δεν γύρισε, -Αφού δεν έζησε- Κι αυτό η Θεία Δίκη. Ο πόνος του πάθους όταν σε βρει, μην σε φοβίσει

Κάθε βράδυ, Ένα κουβάρι. Μέτρα νήμα για πλέξιμο. Πάρε τα μέτρα σου πρώτα. Και μετά, Κόψε εδώ, ράψε εκεί. Νά τα κουμπιά, νά και τα γυρίσματα. Αλλάξαν και τα μέτρα. Πάμε πάλι. Κάθε βράδυ, Ένα κουβάρι. Μέτρα το νήμα για πλέξιμο. Ευτυχώς που έρχεται κι ο χειμώνας• Τα πλεκτά είναι της εποχής.

Ένα μπλόκι. Δυνατό υλικό. Σταθερό και αξιόπιστο- Παντός καιρού. Για να χτίζεις όνειρα και εφιάλτες. Κούφιο μέν. Ένα κενό αέρος- Εξοικονόμηση υλικού και βάρους. Για να το γκρεμίζεις εύκολα. Και να χτίζεις στα ίχνη του, Καινούργια όνειρα και εφιάλτες. Ένας απλός τσιμεντόλιθος• Μπλόκι το λέν’ οι εργάτες.

Σήμερα το πρωϊ έπαθα το πρώτο σόκ επιστροφής. Ένα τρέμουλο ακατάπαυστο κι ένα σφίξιμο, Νά εδώ, Μεταξύ στέρνου και λαιμού. Τί κάνω εγώ εδώ; Μπορεί να φταίει κι ο καιρός. Ήταν μέχρι να φτάσω στην οικοδομή. Μετά το ξέχασα. Άρχισα να κάνω πάλι.