Thoughts and Short Stories

Βαλσαμωμένα αντίο. Σ’αρμύρα διατηρούνται, Ως την ερχόμενη Επιστροφή. Χρονοποιός αίσθηση. Και η γεωμετρία της ψυχής, Κάθε που γενεθλιάζει Δάκρυ. Ορθή γωνία, Οι κατά τα άλλα Παράλληλες ανάγκες μας. Τέμνονται, Στου χωρισμού Τ’αρμυρό αντίο. Ο ξεριζωμός δεν συνηθίζεται, απλά επιβιώνει

Μια φορά κι έναν καιρό Κάποιος δεν ήταν. Ταξίδι, δεν εκκίνησε. Ούτε φλασκί, μήτε κοφίνι. Μονοπάτι, κανένα, Δεν συνάντησε. Δράκους, φίδια, Δεν πολέμησε. Ιερό σκοπό, τα κερασένια χείλη, Δεν είχε. Τα τείχη, τύχη δεν βρήκε. Κι έτσι δεν γύρισε, -Αφού δεν έζησε- Κι αυτό η Θεία Δίκη. Ο πόνος του πάθους όταν σε βρει, μην σε φοβίσει

Κάθε βράδυ, Ένα κουβάρι. Μέτρα νήμα για πλέξιμο. Πάρε τα μέτρα σου πρώτα. Και μετά, Κόψε εδώ, ράψε εκεί. Νά τα κουμπιά, νά και τα γυρίσματα. Αλλάξαν και τα μέτρα. Πάμε πάλι. Κάθε βράδυ, Ένα κουβάρι. Μέτρα το νήμα για πλέξιμο. Ευτυχώς που έρχεται κι ο χειμώνας• Τα πλεκτά είναι της εποχής.

Ένα μπλόκι. Δυνατό υλικό. Σταθερό και αξιόπιστο- Παντός καιρού. Για να χτίζεις όνειρα και εφιάλτες. Κούφιο μέν. Ένα κενό αέρος- Εξοικονόμηση υλικού και βάρους. Για να το γκρεμίζεις εύκολα. Και να χτίζεις στα ίχνη του, Καινούργια όνειρα και εφιάλτες. Ένας απλός τσιμεντόλιθος• Μπλόκι το λέν’ οι εργάτες.

Σήμερα το πρωϊ έπαθα το πρώτο σόκ επιστροφής. Ένα τρέμουλο ακατάπαυστο κι ένα σφίξιμο, Νά εδώ, Μεταξύ στέρνου και λαιμού. Τί κάνω εγώ εδώ; Μπορεί να φταίει κι ο καιρός. Ήταν μέχρι να φτάσω στην οικοδομή. Μετά το ξέχασα. Άρχισα να κάνω πάλι.

September 22, 2006 Ότι λέω είναι λάθος Και το βήμα που έκανα Το είδες Κι ας ήταν λάθος Κι αυτό το λάθος Θα το δείς Όπως εσύ Με άφησες να κάνω λάθος Έτσι κι εγώ Σε αφήνω

September 6, 2006 Μπήκε στο σπίτι σαν να μην συνέβαινε τίποτα, και η αλήθεια ήταν πως τίποτα το ιδιαίτερο δεν είχε συμβεί. Κάποια λόγια είχαν ειπωθεί αλλά γι’ αυτό υπάρχουν οι λέξεις, για να ντύνουν την αδυναμία κατανόησης, εκείνης της εκ του βλέμματος προερχόμενης. Εκείνης της μοναδικής που αδυνατεί να ψεύδεται. Έβγαλε τα παπούτσια, φόρεσε τις παντόφλες που πάντοτε αφήνει στην είσοδο και άφησε τα κλειδιά στο πάσο της κουζίνας. Το παλτό το είχε στα χέρια, είχε τόση ζέστη ακόμη κι ας είχε μπεί ο Δεκέμβρης. Το κρέμασε στην ντουλάπα και πήγε μέχρι την τουαλέτα. Ένιωσε την ζεστή ανακούφιση να ρέει ενώ κοιτούσε με μανία μιά μπατονέτα που είχε πέσει κατά λάθος έξω από το καλαθάκι. Αφού τελείωσε, μάζεψε την μπατονέτα από το πάτωμα και την πέταξε. Έβαλε τα χέρια κάτω από το νερό, περιμένωντας να ζεστάνει, τα έπλυνε και τα σκούπισε. Με ασυνήθιστα αργές κινήσεις, έβαλε σε τάξη τα πράγματα που είχε στο ραφάκι του μπάνιου πάνω από τον νυπτίρα. Έβγαλε μία από τις δύο οδοντόβουρτσες...

This post was inspired by this post. “The Greek word for ‘return’ is nostos. Algos means ’suffering.’ So nostalgia is the suffering caused by an unappeased yearning to return. To express that fundamental notion most Europeans can utilize a word derived from the Greek (nostalgia, nostalgie) as well as other words with roots in their national languages: añoranza, say the Spaniards…In Spanish añoranza comes from the verb añorar (to feel nostalgia), which comes from the Catalan enyorar, itself derived from the Latin word ignorare (to be unaware of, not know, not experience; to lack or miss). In that etymological light nostalgia seems something like the pain of ignorance, of not knowing.” Ignorance by Milan Kundera (2002) In psychoanalysis, if someone is said to ignore then s/he is believed to be in denial, that is, not not-to-know, rather, to know and deny that it is, whatever that ‘is’ may be; to deny its existence. Moreover, denial belongs amongst the most n...

“Εν Πλώ” Bar Κύμη, Εύβοια Ο ξεριζωμός δεν συνηθίζεται, απλά επιβιώνει