Thoughts and Short Stories

September 22, 2006 Ότι λέω είναι λάθος Και το βήμα που έκανα Το είδες Κι ας ήταν λάθος Κι αυτό το λάθος Θα το δείς Όπως εσύ Με άφησες να κάνω λάθος Έτσι κι εγώ Σε αφήνω

September 6, 2006 Μπήκε στο σπίτι σαν να μην συνέβαινε τίποτα, και η αλήθεια ήταν πως τίποτα το ιδιαίτερο δεν είχε συμβεί. Κάποια λόγια είχαν ειπωθεί αλλά γι’ αυτό υπάρχουν οι λέξεις, για να ντύνουν την αδυναμία κατανόησης, εκείνης της εκ του βλέμματος προερχόμενης. Εκείνης της μοναδικής που αδυνατεί να ψεύδεται. Έβγαλε τα παπούτσια, φόρεσε τις παντόφλες που πάντοτε αφήνει στην είσοδο και άφησε τα κλειδιά στο πάσο της κουζίνας. Το παλτό το είχε στα χέρια, είχε τόση ζέστη ακόμη κι ας είχε μπεί ο Δεκέμβρης. Το κρέμασε στην ντουλάπα και πήγε μέχρι την τουαλέτα. Ένιωσε την ζεστή ανακούφιση να ρέει ενώ κοιτούσε με μανία μιά μπατονέτα που είχε πέσει κατά λάθος έξω από το καλαθάκι. Αφού τελείωσε, μάζεψε την μπατονέτα από το πάτωμα και την πέταξε. Έβαλε τα χέρια κάτω από το νερό, περιμένωντας να ζεστάνει, τα έπλυνε και τα σκούπισε. Με ασυνήθιστα αργές κινήσεις, έβαλε σε τάξη τα πράγματα που είχε στο ραφάκι του μπάνιου πάνω από τον νυπτίρα. Έβγαλε μία από τις δύο οδοντόβουρτσες...